loopgroep beilen bodywalk beilen


Verslagen van voor 2010



Hoeve aan de Weg bosloop
Verslag van een Nordic walker
Loopgroep Beilen in Praag
4de Otterberg-Blinkerdloop
Fotoreportage Bevrijdingsloop 2005


Hoeve aan de Weg bosloop op 30 mei 2007
(Wim v.d. Lelie)

Bij de zondagmorgentraining was het weer raak, 1 uur en 3 kwartier lopen in de regen, regen variërend van motregen tot druilregen afgewisseld door plensbuien.
Waarschijnlijk geïnspireerd door de regen stelde Alie H. (lijkt wel een politieverslag) voor om woensdag naar de Hoeve aan de Weg bosloop te gaan. Dus vertrokken Jannes B., Alie H. en ik woensdagavond naar Oude Willem. Volgens sommigen voldoe ik ook aan die benaming, maar ik vind dat mijn vader dat is. Ikzelf ben nog (lang) niet oud.

Na de inschrijving eerst natuurlijk het dubben over de kleding, wat doe ik aan ? Is het warm ? Wordt het koud ? Dan nog even inlopen, waarbij we de bomen die er wat dorstig uit zagen natuurlijk niet vergaten. Daarna de start. Dat is een gebeuren op zichzelf. Er staan dan verschillende strepen op de weg, voor de verschillende afstanden. Voor elk wat wils zal ik maar zeggen. Van 3 km tot een halve marathon. Ook is er nog een keerstreep voor de halve marathonlopers. “Anders kom je tekort” legt Jan Kooistra (organisator, starter, uitslagenverzorger, verslagschrijver enz. ) uit.
Eerst de start van de 8 en 16 km (onder luid applaus passeren zij ons), die 2 minuten later gevolgd zou worden door de start van “onze” 10 km en in tegenovergestelde richting van de 21.1 km.

Dus Kooistra start de 1e groep en gaat daarna als een haas naar onze streep. Wil starten maar dat lukt niet meer. De klok geeft al meer dan 2 minuten aan. Dan maar 2:30 minuut zegt Kooistra, maar nee toch maar niet, want dat rekent zo moeilijk. 3 Minuten is beter en daar is ieder het mee eens.
Na het bekende “5, 4, ….start” vertrekken we. Kooistra springt ook direct op zijn fiets om de eerste lopers te achterhalen en de weg te wijzen.
De opdracht voor de 10 km is 1e weg links, daarna een heel eind over een behoorlijk ‘op- en neergaand’ betonnen fietspad en dan de 3^e weg links. En vanaf dat moment is het heerlijk lopen over de halfverharde fietspaden. Door het bos, langs heide en vennen. Kortom een parcours om te zoenen. Op het 6 km punt staat de beloofde waterpost. Bij warm weer, zei Kooistra, komt er nog een drinkpost bij. De laatste honderden meters, tot aan de altijd verlossende finish, nog even over de asfaltweg. Bij de finish staan Alie en Jannes al te wachten en is er keuze uit water, thee, bouillon en sportdrank.

Na het inleveren van de nummers gaan Alie en Jan nog even uitlopen. Dat is niets voor mij. Uitlopers dat zijn toch van die scheuten die aan planten zitten? Zij zijn echte uitlopers, ook tijdens de wedstrijd, eerst loopt Jannes op mij uit en niet lang daarna loopt ook Alie op mij uit. Dus dat ze nu weer uitlopen komt me helemaal niet vreemd voor. Ik ga liever even uitpuffen. Na het uitpuffen, uitzweten en uittrekken van de kleding was het heerlijk douchen. Waarna ik me uitgeteld en uitgeblust voor de eveneens uitgebluste openhaard uitstrek.

De lopers van Beilen waren allen 1ste in hun categorie.
4e Jannes Bouwmeester 44:54 1ste M 50
12e Alie Hamminga 49:37 1ste V 45
13e Wim v.d. Lelie 50:14 1ste M 60
Er waren in het totaal 74 deelnemers waarvan 31 de 10 km gelopen hebben.



Verslag van een Nordic walker
(Nordic Wim)

Gedachten,
Er klinkt een stem.
Knijpen en loslaten, knijpen en loslaten en beweeg die hand naar voren en naar achteren. Naar voren knijp aan en naar achteren ontspannen. De argeloze toehoorder vroeg zich verwonderd af..., ja wat zou die zich wel niet afvragen. Hij dacht vast niet aan Nordic Walking en toch was daar een groepje in sportieve kleding gestoken mensen onder leiding van Alie Hamminga mee bezig.

Het ging hier om een wat oudere groep mensen, maar dat kwam doordat de groep was ontstaan na een Nordic Walking demonstratie, gegeven na een bijeenkomst voor ouderen in De Dorpshoeve te Hijken. Na die demonstratie werd er direct een enthousiast groepje gevormd. Wat ontbrak waren stokken en een trainer.

Stokken zijn sinds eeuwen geen probleem voor ouderen. Want als je oud wordt ga je met een stok lopen. Het gekke is alleen dat de oudere van vroeger (meestal slecht ter been) met 1 stok liep en de oudere van nu (en goed ter been) met 2 stokken loopt. Maar die stokken noemt men dan geen stokken maar ‘poles’.

Voor een trainer werd contact gezocht met de Loopgroep Beilen. En Alie Hamminga werd bereid gevonden les te geven, daarbij deskundig terzijde gestaan door Geert Nijenmanting. Beiden zijn geslaagd als trainer Nordic Walking. De groep wilde graag trainen in Hijken en bestond op ondergetekende na uit vrouwen. Geert probeert zich aan de dames aan te passen en krijgt ook al wat rondere vormen. Of zou dat komen doordat hij al lang geblesseerd is? De dames die zich verstapten en vielen mochten zich verheugen in de belangstelling van Geert en werden door hem overeind geholpen. Of er dames moedwillig zijn gevallen is mij niet bekend.

Dat Alie het prima heeft gedaan heb ik zelf ondervonden en blijkt ook wel uit het feit dat de groep nog bestaat en dat er reeds een nieuwe groep van 11 personen is gevormd, die haar weer als trainer willen. Dat Hiekers niet makkelijk zijn wist Alie als oud Hieker natuurlijk wel, maar nu heeft ze het toch weer ondervonden. De één wil niet in het zand, de ander niet op gras lopen en schijnt eindelijk de zon dan is er wel iemand die daar niet in wil lopen. Dus ze moest er diplomaat bij zijn. Alie, gefeliciteerd met de oplossingen.

Rest mij nog te vertellen dat de groep, nu zonder man(nen), iedere maandagavond met veel plezier in de eigen stokken knijpt.



2007
Loopgroep Beilen in Praag
(Wim van der Lelie)

Fotoreportage

Om 5:40 uur kwamen de eerste auto’s de parkeerplaats oprijden van het gemeentehuis in Beilen. Gezien het vroege tijdstip konden dat geen gemeenteambtenaren zijn, nee het waren mensen die naar Praag wilden. Voor de cultuur ? Een beetje. Voor het bier ? Een beetje meer. Voor het hardlopen ? Ja, een beetje boel meer. De bus was iets te laat. Door een ongeluk onderweg. Maar dat vonden we toen nog niet storend. We vertrokken om 6:15 uur met 27 mensen uit Midden-Drenthe, Assen en Groningen. In Steenwijk stapten nog 9 mensen in, zodat we met 36 personen richting Praag gingen.

Deelnemers reis naar Praag

Volgens het reisprogramma zouden we om 19:30 uur aankomen in hotel Sport in Kralupy. Nou dat pakte dus heel anders uit! Het weer begon al vroeg somber en regenachtig te worden, maar in het oosten van Duitsland veranderde dat in sneeuw en niet zo’n klein beetje ook. Dit was echter niet de enige handicap, want het bleek dat onze chauffeur Jan voor de eerste keer naar Tsjechië ging en dat kan dan verrassend uitpakken. Over zijn rijstijl niets dan lof, maar zijn opdrachtgever bleek een voorliefde te hebben voor 2-baans wegen. Ook kreeg Jan tijdens de rit opdracht om ons naar een ander hotel te brengen. Na een gemiste afslag van de autobaan werd binnendoor via Mariënberg koers gezet naar de grens, rijdend op een combinatie van Tom-Tom, Wim-Wim en Jan-Jan. Of de Siberische toestanden daar ook een rol in speelden weet ik niet, maar de Tom-Tom zocht wel kleine wegen op. Na een uitgebreid verkennen van de binnenlanden van Duitsland kwamen we weer op een grotere weg van Duitsland naar Tsjechië. Maar het slechte weer bleef en zorgde er wel voor dat we toch niet veel harder konden rijden dan 30 km per uur.

Na het bergachtige gebied werd het al snel beter en toen we uiteindelijk ruim 2 uur later dan gepland bij het hotel kwamen sloeg ieder een zucht van verlichting. De ervaren Praag reizigers uit Steenwijk dachten eerst dat wij bij het verkeerde hotel waren, want wij zouden immers naar hotel Sport gaan, maar nee hotel Sport was vol en dus werden wij in hotel Hamet gedropt. De naam gaf niet veel vertrouwen, maar dat bleek ten onrechte want in Hamet bleek het goed vertoeven. Het was toen inmiddels tegen tienen. Gelukkig was de keuken voorbereid en stonden al zeer snel de dampende borden op tafel.

De volgende dag stond de excursie naar de kristalfabriek op het programma en de chauffeur heeft vooraf nog een ‘extra’ rondrit verzorgd, waardoor het gezelschap een beetje laat aankwam. Maar het bezoek aan de fabriek was beslist de moeite waard, al denk ik dat de Arbodienst wel enkele aantekeningen zou maken. Na afloop was er natuurlijk gelegenheid om Boheems kristal te kopen en werd ieder verrast met een gratis glazen olifantje. Een klein groepje heeft zich die morgen per taxibusje direct naar Praag laten brengen en zelf rondgekeken. ’s Middags was er de rondwandeling door de Oude Stad onder leiding van gids Maria. Maria was zo blij dat wij ondanks de regen naar haar bleven luisteren en haar bleven volgen, dat ze ons beloonde, door staande onder een afdak, het Tsjechische volkslied, met een mooie stem a capella te zingen.

Daarna met de bus naar de pastaparty in Hotel Sport, de aandachtige lezer voelt het al aankomen, met vooraf omzwervingen, zodat wij als laatsten aan de dis konden. Ter verontschuldiging: de routeplanner wist niet dat een bus hoger is dan 3.00 m. De nacht voor de loop heeft het gelegenheids echtpaar Richard Pieters en Jannes Bouwmeester niet veel geslapen volgens Joke Jansen en Marijke van der Leij (buurvrouwen van). Er was veel geritsel en het ging over wat te dragen tijdens de wedstrijd. Aan de tijden te zien heeft het voor alle 4 geen nadelige gevolgen gehad.

Zaterdag, de dag dat het moest gebeuren, de dag van de halve marathon. De supporters bezochten  ’s morgens eerst nog de Praagse burcht onder leiding van een voortreffelijk Nederlands sprekende gids, terwijl de lopers zich reeds voorbereidden op de wedstrijd. Dat was met name spannend voor Ruud de Vries en Harry Lanjouw, die beiden al jaren geen halve marathon meer hadden gelopen en hiervoor speciaal getraind hadden. Het was goed loopweer, 8 graden met een kille wind. Tussen de bijna 4000 lopers stonden vele tientallen Nederlanders om 12 uur klaar voor de start. Deze vond plaats op de monumentale, uit het jaar 1400 stammende, Karelsbrug die de beide oevers van de Moldau verbindt.

Door de vele bruggen was het een redelijk zwaar parcours en was het opletten geblazen op de kinderkopjes en tramrails. Er zaten 2 lussen in het parcours waardoor je nog even kunt roepen en zwaaien naar bekenden. De sfeer onderweg was prima, dat kwam door de muziek en natuurlijk door onze supporters. Marijke uit Assen en al bijna 3 dagen zonder echtgenoot zag onderweg een leuke pizzabakker en dook snel de pizzeria in. Helaas voor de pizzabakker kwam ze niet om iets mee te nemen, maar om iets te brengen. Gelukkiger en lichter verliet ze de zaak. Margriet zag ik maar niet en net op het moment dat ik dacht: kom ik ga terug om te kijken waar ze is, stond ze daar samen met Pia, Eeuwe en Tina. Wat was ik blij dat ik niet terug hoefde te lopen.

Al onze lopers hebben de 21,1 km tot een goed einde gebracht en Alie Hamminga verraste door, op dit lastige maar gezellige parcours, zelfs een PR te lopen.
’s Avonds tijdens een feestelijke folkloristische avond met traditionele Tsjechische muziek en dans werden de prijzen voor de snelste Benelux (of waren het alleen Nederlanders ?) lopers uitgereikt. Deze avond werd gehouden in een feestzaal in een naburig dorp. De andere groepen uit hotel Sport waren hier ook aanwezig. Onze “Beiler” bus ging trots met de helft van de prijzen aan de haal. Bij de dames een 1e en een 3e prijs en bij de heren 2 man met dezelfde tijd op de 2e plaats. Het werd een heerlijke feest/dansavond, waar hoofdzakelijk de “stugge” noordelingen de dansvloer bevolkten. Het Tsjechische bier ( 50 cent per ½ liter ) smaakte dan ook voortreffelijk.

Zondag weer de terugreis. Om 9.45 uur zat iedereen weer fit in de bus en kon de bus gestart worden. Tot Mariënberg ging het voortreffelijk, maar daarna volgden we weer een toeristische route tot we de autobaan bereikten. Maar het zonnetje scheen en dan voelt alles veel prettiger.

Opmerkelijk was dat het zo goed klikte tussen de mensen van de verschillende groepen. Ieder voelde zich direct thuis in de groep en iedereen praatte met iedereen. Al met al dus een bijzonder geslaagde Praag reis voor alle lopers en supporters. Hieronder staan de tijden van de lopers die in Beilen zijn opgestapt.

naam woonplaats 21,1 km Cat. plaats
per
Sjors Lemberk
  tijd   categorie bokaal v/d
          Benelux
Douwe Weima Nijverdal 1:23:24 M 40 14e 2e mannen
Richard Pieters Wijster 1:23:24 M 40 15e 2e mannen
Jan Jager Beilen 1:29:34 M 55 5e
Jan Uiterwijk Beilen 1:30:34 M 45 33e  
Jannes Bouwmeester Beilen 1:38:26 M 50 54e  
Joke Janssen Assen 1:46:29 V 45 11e 1e vrouwen
Marijke van der Leij Assen 1:48:55 V 50 11e 3e vrouwen
Ger van 't Woud Wijster 1:52:03 M 65 9e  
Alie Hamminga Beilen 1:52:04 V 45 27e PR
Wim van der Lelie Hijken 1:54:06 M 65 11e  
Ruud de Vries Beilen 2:07:07 M 55 126e  
Janny Weurding Beilen 2:09:13 V 60 8e  
Harmtje Jager Beilen 2:16:40 V 50 36e  
Ooldrik Modderman Groningen 2:22:37 M 55 133e  
Harry Lanjouw Beilen 2:23:52 M 55 134e  
Er waren 3663 finishers



4de Otterberg-Blinkerd Loop (2005)
Hier het verslag van Peter Modderman die heeft deelgenomen aan de 4e editie van de Otterberg-Blinkerd loop.


"Elke zichzelf respecterende loopgroep organiseert wel eens een loop." Op zaterdag 1 oktober was ik deelnemer aan de Otterberg Blinkerdloop. Die is helemaal van de loopgroep Beilen. Deze club organiseerde dit jaar al weer voor de 4e keer een prachtige loop met een parcours over de 40-meter hoge VAM-berg bij Wijster. Vreemd genoeg wordt de VAM-berg door leken geassocieerd met afval en stank, maar de deelnemers aan de Otterberg-Blinkerdloop weten wel beter. De loop ademt uitsluitend natuur, recreatie, schone lucht en prachtige vergezichten.

De loop is genoemd naar de start- en finishlocatie (Camping De Otterberg) en het informatiecentrum op de top van de VAM-berg (De Blinkerd). Op Internet vond ik een stukje promotie van deze loop. En ik moet zeggen dat ik in de krant ook het verhaal van de allereerste editie heb gelezen. De VAM-berg, een palendam en niet al te veel deelnemers. Dat waren de steekwoorden die me bij deze loop nog zijn bijgebleven. Maar het was Martin Stevens die me als eerste attendeerde op deze bijzondere en uitdagende loop. Hij had tijdens het bedwingen van de Besthemerbergcross een week eerder van de heuvelloop gehoord en omdat Abelien en ik in het weekend in Zwolle zouden logeren, konden Martin en ik onbekommerd naar Wijster rijden, want de dames zouden zich verlustigen met een dagje winkelen in hartje Zwolle.

Hardlopen contra slenteren dus. Met weemoed bedacht ik op de heenweg dat deze loop voorlopig mijn laatste wedstrijd zou worden, want enkele dagen later stond mijn ziekenhuisoperatie op het programma. Ik zou er daarom ook niet een echte wedstrijd van maken. Door de verwachte hoogteverschillen kunnen er fraaie foto's worden gemaakt, zo had ik al op de website van loopgroep Beilen gezien. Dus was de camera ook deze keer weer mijn metgezel. Op het parkeerterrein van de camping De Otterberg kon Martin zijn nieuwe bolide nog net parkeren en we maakten ons ruim op tijd op voor de inschrijfrituelen, in de ruime kantine van de camping. Met ons waren er nog zo'n 200 enthousiastelingen, waaronder bekende namen als Wim Opten, Jouke Posthumus, Ronald van der Haak, Diana ten Cate en Bertha Bruggenkamp. Jan Venhuizen was er niet, want die had een dag eerder nog geschitterd in de Halve marathon van Rolde. En wie liepen we daar ook tegen het lijf? Juist, Albert van der Ziel. Albert had Uithuizermeeden wegens vakantie gemist en stond daarom te popelen om weer eens te excelleren in een loop van 10 kilometer.

De drie Artemissers stonden op de eerste rijen, toen het startschot iets te vroeg werd gelost. Ze worstelden zich over een half verhard en wat modderig pad dat na 500 meter aansloot op een betonpad. Het volgend deel van het parcours slingerde zich fraai door de bossages ten zuiden van de camping. Na enkele kilometers doemde de VAM-berg op. Zigzaggend beklommen de lopers in een lang lint de 40 meter hoge heuvel. Bijna boven moesten ze nog een steil stukje omhoog en vervolgens een rondje om het informatiecentrum maken. Aan de honderden meter afzetlint was te zien dat de leden van de loopgroep al uren eerder actief waren geweest tijdens de parcoursopbouw. De afdaling van de heuvel was heftig. De rem moest er flink op, want anders zouden de lopers onderuit gaan. Even later kwam een palendam in zicht waarover de lopers moesten klauteren om aan de andere kant van het riviertje Oude Diep te komen. Een hinderlijk, maar tevens prachtig element in het parcours, dat in een cross niet zou misstaan.

Via het prachtige bosparcours liepen we terug naar de camping, waar op het 5 kilometerpunt de finishpoort was gebouwd. Met Titia Visser als derde vrouw in mijn kielzog passeerde ik de speaker en vervolgens stond er nog een extra lusje op de camping en over de VAM-berg op het programma, maar nu in tegengestelde richting. De organisatoren hadden het zich met dit gevarieerde parcours niet gemakkelijk gemaakt, maar het organisatietalent van de Loopgroep Beilen werd door de deelnemers zeer gewaardeerd. Ik heb dan ook verschillende keren stilgestaan om van de schitterende omgeving foto's te maken. Het kostte me wel de eerste plaats bij de mannen 50+, maar met de 2 e plek was ik zeer tevreden. Jammer dat ik alleen op het podium kwam te staan, omdat de andere twee gehuldigden nog onder de douche stonden. Martin was zo'n 2 minuten voor mij geëindigd en Albert was uiteraard zo'n beetje helemaal voorin gefinisht. Het leverde hem de 1 e plaats op bij de mannen 40+. De organisatie was dolblij met het sterke deelnemersveld en met de redelijk grote opkomst. De leden van de loopgroep kunnen dan ook bij de eerstvolgende trainingen nog met plezier napraten over “hun” loop, want die was op alle fronten een succes.